[005] pomoc potrzebna od zaraz

Profesor McGonagall siedziała na krześle dyrektora szkoły. Po jej lewej strone zasiadał Neville Longbottom, nauczyciel zielarstwa, natomiast prawe krzesło było puste; miejsce to należało do Filiusa Flitwicka, który prowadził właśnie Ceremonię Przydziału. McGonagall zamknęła oczy i po raz kolejny odetchnęła z ulgą, że nie musi już więcej wypełniać obowiązków zastępcy dyrektora, do których należało: coroczne przeglądanie Księgi Zapisów i wysyłanie sów do dzieci, które ukończyły jedenaście lat; wyjaśnianie mugolakom czym jest Hogwart; pisanie listów do wszystkich uczniów kontynuujących naukę, z listą obowiązujących podręczników w danym roku szkolnym; prowadzenie Ceremonii Przydziału... Jako dyrektorka Szkoły Magii i Czarodziejstwa miała o wiele mniej zajęć niż wcześniej. Nadal nauczała wszystkich uczniów transmutacji, lecz jako dyrektorka nie mogła być już opiekunką Gryffindoru, więc powierzyła tę funkcję Neville'owi Longbottomowi.

*soundtrack*

Otworzyła oczy, aby zobaczyć ile osób zostało jeszcze do dokończenia Ceremonii Przydziału. Widząc ponad dziesiątkę uczniów czekających na swoją kolej, zamknęła je z powrotem.

Usłyszała fragment rozmowy profesora Longbottoma z profesor Sinistrą, która nadal nauczała astronomii. 

- Jest jak skóra zdarta z ojca, ale charakter ma zupełnie inny, uwielbia żartować- mówił cicho Neville.

- Oh, mając taką rodzinę dowcipnisiów, nie wątpię w to ani przez moment - zgodziła się Sinistra bez wahania.

Rozmyślania Minerwy przerwał nagle głos Flitwicka, który wyczytywał z listy kolejne nazwisko.

-Potter, James!

McGonagall otworzyła gwałtownie oczy i wciągnęła ze świstem powietrze. Czy ona się przypadkiem nie przesłyszała? Spojrzała na Neville'a, który z lekkim uśmiechem obserwował Ceremonię Przydziału.

- Longbottom- powiedziała cichym głosem - Czy Filius powiedział właśnie "Potter, James"?

Neville odwrócił się do niej i uśmiechnął się szeroko na widok jej miny. Pokiwał kilkakrotnie głową.

McGonagall zwróciła wzrok na Tiarę Przydziału, która krzyknęła właśnie "Gryffindor!" i westchnęła.

- Nie... - mruknęła cicho widząc chłopca oddającego tiarę Flitwickowi. Malec, będący kopią swojego dziadka (Głowę daję, ma nawet takie same oczy, pomyślała Minerwa) odwrócił się i podbiegł do stołu nauczycielskiego. Przybił piątkę z Neville'm, przywitał się również z Hagridem a następnie wśród śmiechów i oklasków podbiegł do stołu Gryfonów.

Neville nadal klaskał i uśmiechał się szeroko, kiedy usłyszał znaczące chrząknięcie dyrektorki.  Odwróciwszy się ujrzał jej wzrok, mówiący "Longbottom wytłumacz mi się tu natychmiast". Poczuł się znowu tak jak w pierwszej klasie, kiedy wymknął się z pokoju wspólnego żeby ostrzec Harry'ego przed Malfoy'em i McGonagall go złapała. Natychmiast przestał się uśmiechać.

- No.. tego... - bąknął cicho i spuścił wzrok na talerz. Dyrektorka nadal wpatrywała się w niego wzrokiem bazyliszka żądając wyjaśnień. - No przecież nie będę go traktował ulgowo! - powiedział w końcu Neville patrząc jej w oczy. Minerwa uniosła brwi. - Nie patrz tak na mnie Minerwo, czuję się nieswojo.

McGonagall uśmiechnęła się złośliwie i już miała coś powiedzieć, kiedy usłyszała ostatnie nazwisko wypowiedziane przez Flitwicka.

- Weasley, Fred!

Kobieta otworzyła szeroko oczy i spojrzała szybko w stronę Filiusa. Zauważyła ciemnoskórego chłopczyka o czarnych włosach nakładającego na głowę Tiarę Przydziału. Po chwili i on został Gryfonem.

- George się ucieszy - usłyszała Neville'a, oklaskującego Freda.

Zamknęła oczy. A więc w tym roku musi się użerać z Jamesem Potterem i Fredem Weasley'em? Na brodę Merlina za co? Czy zrobiła coś źle? Mając na uwadze, że James Potter jest wnukiem Huncwotów i synem Harry'ego (który również nie należał do najniewinniejszych uczniów), a Fred synem George'a, zwątpiła nagle w swoje umiejętności pedagogiczne. Z Huncwotami jakoś sobie radziła, z Weasley'ami również, ale ich połączone siły przerastały ją. Z wrażenia zupełnie zapomniała, że Fred i James nie są swoimi przodkami. Jej ponure rozmyślania znów ktoś przerwał.

- Minerwo, przemowa - Neville trącił ją w ramię. Spojrzała na niego nieprzytomnie. - Jesteś dyrektorką, musisz przemówić do uczniów - dodał pokazując studentów wpatrujących się w stół nauczycielski.

Wzięła głęboki wdech i wstała. Wszystkie rozmowy natychmiast ucichły.

- Witajcie drodzy uczniowie - starała się być opanowana, ale w środku drżała z wściekłości. Dlaczego właściwie nikt jej nie uprzedził, że od tego roku rozpocznie się nalot Potterów i Weasley'ów? - Witam starych jak i nowych uczniów...

Mówiła krótko o zasadach obowiązujących w Hogwarcie, a następnie życzyła wszystkim smacznego. Usiadła na swoim miejscu i spojrzała na talerze pełne jedzenia. Zupełnie straciła apetyt.

Myśląc o nadchodzącym roku szkolnym poczuła, że będzie potrzebować pomocy...