[004] You can make me wait forever, but I will comeback 1000 times

~*~~*~~*~~*~~*~

Zanim przeczytacie:

Początek opowiadania ma miejsce w roku 1996 kilka tygodni przed Wielkanocą. Remus i Tonks byli w Norze, gdyż była to Kwatera Główna Zakonu Feniksa. Ginny, Ron, Harry i Hermiona są w Hogwarcie, Fred i George mieszkają na Ulicy Pokątnej nad swoim sklepem, a Charlie nadał był w Rumuni, dlatego napisałam "Molly, Artur i Bill już spali". Tonks czekała w Norze na przybycie Remusa z misji, gdyż Lupin umówił się z Dumbledorem, że po powrocie Remus przyjdzie do Nory.
Ah, dla tych, którzy zastanawiają się dlaczego używają telefonów - Remus i Tonks byli półkrwi, więc według mnie używali wszystkich dostępnych środków komunikacji.

 To chyba wszystko, miłego czytania!

~*~~*~~*~~*~~*~

*soundtrack*
Drzwi Nory otwarły się na całą szerokość wpuszczając do środka blask latarni. Był środek nocy, Molly, Artur i Bill już spali; Tylko Tonks siedziała w kuchni i czekała. Remus Lupin wszedł do środka i westchnął. W końcu wrócił z misji.
Na dźwięk kroków Nimfadora drgnęła. Podniosła głowę i spojrzała z nadzieją na drzwi. Poderwała się z miejsca i potykając się, pobiegła do holu.
Stała w futrynie drzwi, patrząc na Remusa, zdejmującego płaszcz, z mieszaniną ulgi, niepewności i radości z powodu tego, że go widzi. Łzy ulgi cisnęły się jej do oczu. Nie zdawała sobie sprawy, że tak bardzo za nim tęskniła, dopóki nie pojawił się z powrotem. Nie mogła się z nim skontaktować, gdyż przez ponad miesiąc Lupin był na misji, wysłany przez Dumbledore'a: miał przeniknąć do społeczności wilkołaków, którzy popierali Voldemorta i szpiegować ich. Było to niebezpieczne zadanie i Tonks z każdym upływającym dniem bała się, że stało się najgorsze.
Wzięła głęboki, urywany oddech, myśląc uspokój się, idiotko. Stoi przed tobą cały i zdrowy nie ma powodów do obaw.... Ale to nie pomagało.
Po chwili Remus zauważył ją ocierającą łzy z twarzy. Podszedł do niej i powiedział cicho:
- Tonks? Co tu robisz o tej porze? Ty... Płaczesz?
Kobieta tylko patrzyła mu w oczy, aż w końcu nie wytrzymała, przytuliła się do niego i rozpłakała się na dobre.
- Myślałam, że już po tobie - szeptała - Bałam się, że cię już więcej nie zobaczę.
Lunatyk zamarł, nie miał pojęcia jak się zachować. Po chwili jednak objął ją i pogładził ją po plecach.
- W porządku, Tonks, jestem tu... - odpowiedział cicho. - Już wszystko dobrze.
Stali tak długą chwilę, a kiedy się od siebie odsunęli, kobieta nadal miała dreszcze. Remus podniósł dłoń i otarł łzy z twarzy kobiety.
- Nie musiałaś się tak zamartwiać - uśmiechnął się lekko. - Wszystko jest w porządku.
Nie myślała, zadziałała instynktownie. Przybliżyła się i zrobiła coś, na co miała ochotę od chwili poznania tego mężczyzny: pocałowała go. Pocałunek był słodki i delikatny, przepełniony uczuciem. Po chwili Remus wplótł swoją rękę w jej rozpuszczone włosy i oddał pocałunek. Tonks pozwoliła, by wsunął język w jej usta. Mężczyzna pogładził ją po całym ciele, jednak po chwili rozsądek zwyciężył nad uczuciami i Remus odepchnął ją lekko.
Tonks spojrzała na niego zdezorientowana.
- Nie możemy - szepnął cicho. - Przepraszam...
Odwrócił się i zniknął na schodach pozostawiając Tonks samą ze złamanym sercem.

Przez kilka kolejnych tygodni Remus unikał jej jak tylko potrafił. Nie pojawiał się w Norze, chyba tylko na spotkaniach Zakonu Feniksa, odrzucał zaproszenia Molly na obiady, mówiąc, że ma jeszcze mnóstwo pracy. Nimfadora próbowała się z nim wielokrotnie skontaktować, ale Lupin nie odpowiadał na żadne wiadomości. Sprawdzała jego dom wiele razy za pomocą Fiuu, teleportowała się do jego ulubionych miejsc, szukała go nawet w Hogwarcie; bez skutku. Nie była już tą samą osobą, którą była wcześniej: nie uśmiechała się tak często, nie żartowała, zamknęła się w sobie. Zmieniła kolor włosów ze swojego ulubionego różowego na mysi, ponieważ nie była już szczęśliwa. Nie potrafiła znaleźć w sobie tej skłonności do żartów, którą miała wcześniej.

Kilka dni po Wielkanocy, Tonks poszła jeszcze raz do domu Remusa i znalazła go siedzącego na schodach z zamkniętymi oczami. Odetchnęła głęboko i odezwała się.
- Ah, więc to jest ta pilna praca, którą musisz wykonać dla Zakonu?
Remus podniósł głowę. Zobaczywszy ją wstał i cofnął się o krok.
Nienawidzi mnie, pomyślała kobieta. Nie chce mieć ze mną nic wspólnego.
Remus spojrzał jej w oczy, przerażony i zobaczył w jej spojrzeniu ból, który usiłowała zamaskować.
- Mogłeś po prostu powiedzieć, że masz ochoty na moje towarzystwo. - dodała. Wszystko jest lepsze od ciszy i nieznośnego czekania, pomyślała.
- Tonks - szepnął Lupin. - Co ty tu robisz?
- Unikasz mnie  odpowiedziała cicho Nimfadora. - Nie odpowiadasz na listy, nie odbierasz telefonu... Chciałam się upewnić, czy wszystko z tobą w porządku.
- W jak najlepszym - mruknął - Nie powinnaś marnować na mnie swojego czasu, lepiej wracaj do domu.
Zignorowała go.
- Dobrze wiesz, że musimy porozmawiać o tym, co się stało -powiedziała pewnym głosem. Te kilka tygodni uświadomiły jej, jak bardzo kochała tego mężczyznę. Tęsknota doprowadziła ją niemal do rozpaczy, ale przysięgła sobie, że będzie o niego walczyć. Nie podda się. - Nie możesz unikać mnie w nieskończoność.
Remus bardzo chciał powiedzieć, że jej nie unikał, ale byłoby to kłamstwem. Westchnął.
- O czym tu rozmawiać? To ty mnie pocałowałaś - powiedział niemal szeptem.
- A ty oddałeś pocałunek! A następnie mnie odepchnąłeś - zawołała Tonks z frustracją. - Dlaczego?
- To raczej ja powinienem zapytać dlaczego mnie pocałowałaś? - Jego głos niepewny, jakby Remus nie wiedział czy to właściwe pytanie. W istocie, nie było.
- Zgadnij - warknęła. Podeszła do niego. - Zgadnij, dlaczego to zrobiłam, dlaczego próbowałam z tobą porozmawiać... Taki jesteś bystry, a nie widzisz tego co masz pod nosem... - spojrzała na niego oczami pełnymi bólu. - Czyżbyś naprawdę nie wiedział?
Lupin westchnął.
- Tonks proszę... Powinnaś sobie znaleźć kogoś innego.
Złapała go za poły płaszcza, zmuszając go, aby na nią spojrzał.
- Nawet gdybym chciała, nie mogę. - powiedziała, patrząc mu prosto w oczy. -Jest już za późno, nie rozumiesz? Nie pokocham innego - potrząsnęła głową. - Nie potrafię.
Serce Remusa stanęło na moment, a następnie zaczęło bić coraz szybciej. Czuł się tak, jakby znalazł się w cudownym śnie, który rzeczywistość przerywa w najbardziej nieodpowiednim momencie. Chciał z nią być ponad wszystko, ale nie mógł pozwolić, aby ta młoda kobieta zmarnowała swoje życie u jego boku. Nie mógł być samolubny i narażać jej.
- Tonks - zaczął cicho. - Jesteś jeszcze młoda, masz przed sobą całe życie. Powinnaś znaleźć sobie kogoś w sowim wieku... Ja jestem dla ciebie za stary, za biedny... Za niebezpieczny. - Położył jej ręce na ramionach. - Nie byłabyś ze mną szczęśliwa. Nie mam dużego domu, brakuje mi pieniędzy. Nie mógłbym cię zabezpieczyć. Nie jestem... - pokręcił głową. - Zasługujesz na kogoś lepszego niż ja.
Tonks wyrwała się w jego uścisku.
- Myślisz, że mnie coś obchodzą pieniądze? - zawołała. Łzy spływały jej po twarzy. - Albo twój status społeczny? Kocham cię idioto, nie rozumiesz? Nie obchodzi mnie czy jesteś wilkołakiem czy centaurem, twój wiek też się nie liczy! Nie ma nikogo lepszego. - dokończyła szeptem. Zaczerpnęła głęboko powietrza i podeszła do niego.  -Spójrz mi w oczy i powiedz, że nic do mnie nie czujesz. Powiedz to, a odejdę i zostawię cię abyś mógł nadal użalać się nad sobą.
Remus spojrzał jej w oczy i zobaczył w nich upór, nadzieję i miłość, którą mu ofiarowała. Odetchnął głęboko i pokręcił głową.
- Nie mogę tego zrobić. Nie mogę...
- Więc dlaczego wciąż mnie odtrącasz? - zawołała z rozpaczą Tonks. - Dlaczego nie możesz zaakceptować faktu, że jestem w tobie zakochana? Tak bardzo ci to przeszkadza? Czy...
- Kocham cię - przerwał jej Remus. - Kocham cię - powtórzył z mocą - i właśnie dlatego nie mogę z tobą być. Nie zasługuję na ciebie.
Tonks napłynęły do oczu łzy wzruszenia. Kochał ją. Reszta nie miała znaczenia.
- Nie obchodzą mnie twoje obiekcje - szepnęła. Wspięła się na palce i dotknęła wargami jego ust. Pocałunek był głęboki i pełen uczucia. Nic innego się nie liczyło, byli tylko oni.
Wątpliwości Remusa wyparowały gdy oddał pocałunek z pasją. Nadal całując kobietę podniósł ją i zaniósł do sypialni. Liczyła się tylko chwila obecna, przyszłość nie miała w tej chwili znaczenia. Pomyślą o niej później. Razem.